Ik leef nog

De vierjarige kleuter zit in haar onderbroek met een gezicht vol pindakaas wijdbeens op de bank. Ze neemt een slokje van haar melk met haar pinken omhoog. Ze zegt: 'Kijk pap, ik ben een netjese dame.'  Papa ligt naast haar op de bank met een kloppende kater. Hij denkt: 'Blijf jij vooral een nette dame, maar geef mij sloeries. Makkelijke slettenbakken. Meiden die weten hoe ze plezier moeten maken. Bij de vleet.' Als er niet al dat verlangen en al die verwachtingen waren, dan was het leven goed.

Hij staat in zijn speedo in de deuropening. Geen prettig gezicht. Ik vind naakte mannenlichamen niet opwindend, zeker niet wanneer die lichamen borstvorming beginnen te vertonen. Ik had echter geen andere keus dan bij hem aan te bellen. Ik moest mijn dochter ophalen, die daar bij zijn dochter aan het spelen was. Hij had daarentegen wel een andere keus. Ondanks de hitte had hij zich fatsoenlijk kunnen kleden. Zijn dochter vraagt of mijn dochter de map met Donald Duckies mag lenen. 'Als ze er voorzichtig mee is,' zegt hij en tegen mij: 'Ik heb al ruim vijftien jaar een abonnement op de Donald Duck. Hij kijkt me aan alsof dat een hele prestatie is. Vijftien jaar geleden was ik 27 en bezig met heel andere dingen dan beeldverhalen lezen over een eend die geen broek draagt. Zegt de man, die sinds de oprichting in 2000, alle exemplaren van het poëzietijdschrift Awater bezit. Het is wel fijn om te bemerken dat iedereen op zijn eigen manier de weg kwijt i...

De ontstane commotie rondom het boekenweekessay van Özcan Akyol doet me denken aan een brief uit 1962 van Heere Heeresma aan Nico Scheepmaker*. '… die kerels [boekhandelaren, red.] willen ook nog eens de kulturele pikbroeken uithangen en dat irriteert mij in hoge mate. Een voorbeeld: wanneer een bekende hoofdstedelijke boekhandelaar**, die bij literaire evenementen het hoogste woord voert en wiens etalage-inhoud stijf staat van de pretenties, op mijn vraag 'of hij een niet al te duur boekje heeft om aan een lieve oude dame ten geschenke te geven', antwoordt met het overhandigen van L.P. Boons Menuet dan kan ik alleen nog maar mijn schouders ophalen, zijn zaak mijden en, wanneer hij nog eens zijn liefde voor de literatuur in het openbaar kwijt wil, hem hardop uitlachen. De belezenheid van de gemiddelde boekverkoper is – let maar op! – zeer gering en zijn literaire smaak weinig ontwikkeld. Voor hem Fabricius, dat is het wel. En dan spreek ik niet alleen als klan...

Ik lees op mijn laptop een recensie uit de Poëziekrant over de nieuwste bundel van Koenraad Goudeseune. De tekst wordt opgesierd met een portret van de dichter. Mijn vijfjarige dochter ziet de foto en zegt: 'Hij lijkt wel op een oude vrouw met een baard en een snor.'