Ik leef nog

onverwacht duik je soms op in mijn gedachten zoals wanneer je poept en het koude water tegen je billen opspat  

of je hebt een partner die de vaatwasser niet inruimt of je hebt een partner die de vaatwasser niet correct inruimt of je hebt een partner die zeurt dat je de vaatwasser moet inruimen of je hebt een partner die zeurt dat je de vaatwasser niet correct inruimt of je hebt een partner die uit nostalgie de vaatwasser wil wegdoen omdat samen afwassen zo gezellig is of de enige partner die je hebt is de vaatwasser of de afwasborstel

de straat ligt er rustig bij maar dat duurt nooit lang ongeacht het tijdstip ik wou dat ik nog rookte dan had ik een handeling om de tijd mee te doden en na al die jaren weet ik nog steeds niet wat geluk is vast iets met overvloed overvloed aan tijd tijd voor je geliefden of zonder aktetas naar buiten kunnen en dan zeker in je blote reet dartelen in de wei allicht is geluk gebrek aan bewustzijn ik heb vannacht mijn lege flessen- verzameling uitgebreid met twee goedkope maar genietbare exemplaren voel je niet verplicht om langs te komen zo bijzonder is die verzameling nou ook weer niet

Ik zal terugkeren naar de plaats... Het begin... De reden... Hoe was het ook weer? Iets met waarheid... echtheid... zoals de grote spiegel in de badkamer. Die is alleen leuk als je jong en sexy bent. Nu is hij vooral beschuldigend en spottend. Ik zal die monsterbibs van mij eens een lesje leren. Wat als je de waarheid vindt en hij blijkt schrikbarend? Waanzin ligt dichterbij waarheid dan verwacht. Provoceren voor de vorm of de inhoud. Om het even. Als een bullebak. Als de toeterende Turken tijdens een bruiloftstoet. Ooit was het charmant, nu in het beste geval irritant maar veelal stomweg intimiderend. Je moet bij wijze van spreken helemaal ondergedompeld worden in het maagzuur voor je vlees helemaal oplost. Losbandig. Weerbarstig. Ongebreideld. En grotesk als het tapijt dat bezaaid is met afgekloven nagels als halve maantjes, wassende maantjes, rechtop als punaises, als nagels, als boobytrap. En durf vanwege het plezier. Allemaal ...

  Kan mijn muiscursor niet vinden op mijn 70 inch-scherm. Mijn huis is te groot voor mijn wifi-signaal. Op Twitter is er iemand die het niet met me eens is en dat ook schrijft. Er zit te weinig dressing op mijn salade en nu smaakt mijn salade naar salade. Ik klikte per ongeluk op Internet Explorer en nu moet ik wachten tot hij is geladen zodat ik hem weer kan sluiten. Ik ben meer tijd kwijt naar het zoeken van een geschikte film dan ernaar kijken. Eén kussen is te laag, twee kussens is te hoog. Er is geen eten in de koelkast, alleen een hoop ingrediënten om iets te maken. Vergeten om mijn smartphone mee te nemen terwijl ik naar de wc moet. Ik heb honger maar ik heb net mijn tanden gepoetst. Vanochtend zaten er te veel rozijnen in mijn muesli. Natuurlijk, lig ik eindelijk warm ingestopt in bed moet ik weer plassen.

De mooiste plek van de stad is tussen haar dijen, op een gedeelde tweede plaats komen haar billen. En dat is niet alleen omdat er überhaupt niet zo veel schoonheid is te vinden in deze kale stad. Het is bijna een ziekelijk verlangen altijd aan haar willen te zitten, zoals je het ook niet kunt laten om een puist met kop uit te knijpen. En ik hoef niet eens per se met haar werelddominantie te bekokstoven. Hoe zou dat sowieso moeten? Zoutzuur laten regenen over de stad? Op zich lijkt me dat wel wat. En het lijkt me ook leuk om haar daarna een kaartje te sturen met de tekst: Bedankt voor de fijne samenwerking en -zwering. Ach, ik neem al genoegen met elke ochtend samen tandenpoetsen en als ze in de avond laat thuiskomt van haar werk zorg ik dat er eten op tafel staat en als ze wat meer tijd heeft dan kan ze bij me in de keuken komen zitten en dan zorg ik voor een glas wit terwijl ik voor haar kook.

ik heb last van deze al te menselijke vorm en de eisen die eraan wordt gesteld slechts oppervlakkige schijnvertoningen waar geen sterveling aan kan voldoen ik verlang terug naar het beestachtige bestaan van hiervoor als een zwijn wroeten in de aarde naar de geurigste truffels woelen als een welp die droomt tussen de voorpoten van zijn moeder rollebollen ravotten vogelen dollen dartelen met de zon als onze getuige niet de zorgen want heb je ooit gezien hoe slakken paren? dat wil ik! en niet deze werkelijkheid waar haat wordt gepredikt door te beweren dat hij liefde is