Ik leef nog

Ik heb weleens een meisje gehad. Sterker nog: ik heb wel vaker een vriendin gehad. De meeste vriendinnen roken lekker. Uiteindelijk zijn ze allemaal vertrokken. Ik neem het ze niet kwalijk. Als het kon zou ik dat ook doen. Ik was niet altijd de makkelijkste. Dat is nog zachtjes uitgedrukt. Soms denk ik nog aan ze en soms denk ik dan aan wat had kunnen zijn. Die gedachtes stemmen me melancholisch. En dan te bedenken dat de ergste afscheid nog moeten komen.

Een vrouw heeft mij, zonder dat ze er weet van had, een gelukzalig gevoel gegeven, al was het slechts kortstondig. Ik droomde namelijk dat ik met haar naar bed ging. In mijn droom vond zij het fijn. En ik ook. Ik had zowaar een ouderwetse natte droom. Hoeveel jaren was dat niet geleden? Hoeveel decennia was dat niet geleden? En dat op mijn leeftijd. En dat terwijl ik obsessief onaneer. Elke keer wanneer ik nu die bewuste vrouw ontmoet voel ik me beschaamd. Ze moest eens weten.

De situatie is allerminst gunstig, ondanks het milde zomerweer. Het terras bevindt zich namelijk in de schaduw van het etablissement en het meubilair bestaat uit houten krukken die verhinderen dat je lichaam kan ontspannen. Op groot scherm wordt er achter me een of andere voetbalwedstrijd gekeken. Het commentaar van de klandizie bestaat uit oorverdovend gejoel en gesis. Naast me zit een man die bijna met pensioen gaat. Hij probeert een praatje met me aan te knopen: 'Kijk jij ook voetbal?'  'Ja hoor,' zeg ik, 'vind ik heerlijk ontspannen,' terwijl ik nog nooit van mijn leven een hele wedstrijd heb uitgekeken. Zo nu en dan blaast een briesje de zweetlucht van de man naar mij toe. Ik moet me voortdurend vermannen om niet te kokhalzen. Het café profileert zich als biercafé en heeft ruim twintig speciaalbiertjes op de tap, maar ik heb eigenlijk alleen zin in verfrissende pils, wat ze dan weer niet verkopen. De serveerster is schitterend en de e...

Ik zat op de bank in haar woonkamer. Een appartementje op de achtste verdieping. Haar uitzicht bestond uit een eendere woontoren. Dat weerhield haar er niet van om met open nachtpon van blauwe zijde voor het raam en mij te paraderen.  Op haar aandringen had ik een fles witte wijn meegenomen. 'Ah, chardonnay,' zei ze, 'een echte slobberwijn.' Volgens mij wilde ze met die uitspraak laten merken dat ze een vrouw van de wereld was. Ik ergerde me evengoed, omdat ik chardonnay een goed drinkbare wijn vind. Toch ging ik met haar naar bed. De momenten dat ik mijn ergernis inslik zijn ontelbaar. De gordijnen bleven ook in haar slaapkamer open.  Nog geen genoeg? Bestel hier mijn nieuwste dichtbundel.

De kinderen wilden bij vriendinnen spelen. Het was woensdagmiddag. De vader van die vriendinnen nodigde mij ook uit. Dan stond hij er niet alleen voor. Ik had geen zin, maar durfde geen nee te zeggen. Ik zou op een herhalingscursus assertiviteit moeten.  Nadat we in de achtertuin een boterham hadden gegeten bedacht ik de smoes dat er vanmiddag rolgordijnen bij mij geleverd zouden worden. Ik stond op en wilde al naar mijn fiets lopen. De vader drukte me een vuilniszak met glas in handen: 'Jij fietst toch langs een glasbak? Kan je dit dan even weggooien?'  Het voelde alsof er misbruik van me werd gemaakt, maar wederom kon ik geen nee zeggen. Nog geen genoeg? Bestel hier mijn nieuwste dichtbundel.

Toen ik de sleutel in mijn eigen voordeur wilde steken viel het me op dat mijn sleutelgat en deurknop veel meer krassen bezaten dan die van mijn buren. Ik steek de sleutel dus significant vaker mis. Dat komt vast omdat ik significant vaker in kennelijke staat verkeer.

Het lukt me niet meer om uit te slapen. Dat ervaar ik als groot gemis. Elke ochtend rond half zeven geef ik dan maar gehoor aan mijn verslaving en rook ik een sigaret op het balkon. Ik zie de duiven al klaarzitten op het dak van de garage. De man die boven de garage woont gooit 's ochtends zijn oud brood op dat dak. Niet veel later komen dan ook de grote meeuwen. Zij krijsen terwijl ze vechten om een korst. Dat heeft altijd tot gevolg dat de studenten die weer boven die man wonen een emmer met water op het dak van die garage kieperen. De vogels druipen daarna snel af. De relatieve rust keert weer, tot het gros van de stad de tijd rijp acht om te beginnen aan zijn eigen uitputtende exercities. Elke ochtend hetzelfde ritueel. Je vraagt je af wat er mis is met de communicatie tussen mensen.

Eind 2019 verscheen de dichtbundel vol overtuiging halfslachtig van Hans van Willigenburg. Prachtig vormgegeven door Pieter Kers zou ik daaraan willen toevoegen. Die gebeurtenis zal de meeste mensen volkomen ontgaan zijn, niet in de laatste plaats omdat de dichter in kwestie verzuimde om de bundel te presenteren. Wat daar precies de reden van was – te veel gedoe? – weet ik niet. Ik hoop maar dat het niet uit valse bescheidenheid was. Hans van Willigenburg is misschien wel de meest onderschatte dichter van Nederland. Die kwalificatie is natuurlijk altijd verre te verkiezen boven het predicaat 'de meest overschatte dichter van Nederland', maar toch vind ik dat daar verandering in moet komen, want Van Willigenburg heeft een geheel eigen toon als dichter en alleen al daarom verdient hij het om door een groter publiek gelezen te worden. En wat is nu precies die geheel eigen toon? Dat is moeilijk om in een paar woorden te omschrijven. De meest interessante dichters zijn nu e...