O

De situatie is allerminst gunstig, ondanks het milde zomerweer. Het terras bevindt zich namelijk in de schaduw van het etablissement en het meubilair bestaat uit houten krukken die verhinderen dat je lichaam kan ontspannen. Op groot scherm wordt er achter me een of andere voetbalwedstrijd gekeken. Het commentaar van de klandizie bestaat uit oorverdovend gejoel en gesis. Naast me zit een man die bijna met pensioen gaat. Hij probeert een praatje met me aan te knopen: 'Kijk jij ook voetbal?' 

'Ja hoor,' zeg ik, 'vind ik heerlijk ontspannen,' terwijl ik nog nooit van mijn leven een hele wedstrijd heb uitgekeken.

Zo nu en dan blaast een briesje de zweetlucht van de man naar mij toe. Ik moet me voortdurend vermannen om niet te kokhalzen.

Het café profileert zich als biercafé en heeft ruim twintig speciaalbiertjes op de tap, maar ik heb eigenlijk alleen zin in verfrissende pils, wat ze dan weer niet verkopen.

De serveerster is schitterend en de enige reden waarom ik hier kom, maar ze ziet me niet staan, al wil ik nog zo graag zo'n smerige IPA bestellen. Ze heeft ook vaste verkering. Toch blijf ik zitten, ik houd de moed erin. Hoop heeft een remmende werking op de vooruitgang. Gelukkig heb ik nog gewoon een rechterhand en ik heb ook een linkerhand, al kan ik niet vliegen. Ik ben in ieder geval niet bezweken aan dit leven, als je dit geknies tenminste een leven kunt noemen.