Ik leef nog

Word wakker. Schapen. Het is maar een griepje. Wetenschap is ook maar een mening. Anderhalve meter zombiesamenleving. Dor hout. Het is hier net een dictatuur. Mainstream media liegen. Alternatieve feiten. Ik heb zelf onderzoek gedaan. Hoax. Chip in vaccin. Oplichters van het RIVM. NOS is fake new, staats-tv. Bangmakerij. We worden in de maling genomen. Meer tests is meer besmettingen. Kroatië terug naar geel. Omdat er veel zijn die op vakantie willen gaan en Kroatië voor hun neus helaas op oranje springt en niemand weet waarom en de RIVM of Buitenlandse zaken kan ook geen antwoord geven terwijl het een veilig land is? Teken deze petitie en misschien dat ze het inzien! Het ware verhaal wordt nooit verteld. Je breekt je natuurlijke weerstand af als je te veel handen wast met desinfecterende middelen. Een mondkapje is hetzelfde als een hek bouwen om muggen te weren. Hoest mezelf onder. Krijg amper lucht. Bill Gates zit erachter. Zo plat is de wer...

De boot gekapseisd, de auto zonder benzine, gaten in de schoenen, een slag in het fietswiel, de rozen verdord, het roomijs gesmolten, de gitaarsnaren geknapt, het hotel gesloten, het condoom gescheurd, de psychiater op vakantie, de bushalte opgeheven, de wedstrijd afgelast, de koekjes verkruimeld, de demonstratie verboden het boek stukgelezen, het glas versplinterd, de vergadering verzet, de diagnose zorgwekkend, het laatste puzzelstukje kwijt in de kieren van de tijd het geluk verdwenen, de chihuahua in mijn kuiten en ik hoorde ook al iets kraken in mijn nek. Altijd verkeerde plaats, verkeerde tijd en een euro te weinig, maar mijn gedachten gaan nog steeds onveranderd naar jou

Gegeten en gedronken. Mijn enthousiasme voor priklimonade ben ik al jaren geleden verloren en de gave om met dieren te praten zal ik nooit bezitten. Wat zeg je kleine muis? Wat zeg je toch? Is de kaas van je brood gegeten? De melk is zuur, het bier verschaald en in de koteletten krioelen vette maden. Te vaak de mistroostigheid in me gevoed. Te vaak de zwartgalligheid in me gevoed. En steeds weer dat schommelend gemoed. Al scheen de zon nog zo stralend. Gegeten en gedronken. En straks krijg ik de rekening nog gepresenteerd. Sterven lijkt me eng en naar net zo eng en naar als leven. 

voor Hans Sleutelaar Ik zou nog wel een tijdje door willen leven, als dat mag, en dan nog iets van enig belang opschrijven of vertellen.

Klaar nu, af, lig, basta, ga je moeder lastigvallen. Heb het nu wel even gehad met ziekte, verval en dood, al die loeiende angsten en andere demonen die dagelijks de boel vergallen. Kan het nu niet even wat origineler of tenminste iets geestiger? Er zit tenslotte nog wat leven in dit gammele gestel en het is zo lang geleden dat de tranen over mijn wangen biggelden van het lachen. Ik heb trouwens wat oude doowop-platen gescoord, kan ik je laten zien welk een belabberd danser ik ben en hoe weinig me dat interesseert. Of heb je zin in een waterijsje? We kunnen ook op zolder luisteren naar hoe de regen op het dak klettert, dan kunnen we meteen een boek lezen of aan elkaar zitten. Wat zeg je? Liever een potje strippoker? Ook goed. Wat jij wilt, ik ben er voor in.

Nu het weer nacht is met stervensbleke maan, gaan de remmen los in mijn hoofd. Uiteraard heb ik alle vormen van kwaadaardige kanker, staan de inbrekers rijendik opgesteld voor de deur om met kabaal gewelddadig binnen te dringen en onder ons bed op z'n minst een gros hijgende killerclowns loerend met scherpe keukenmessen. Wordt het niet eens tijd voor een betrouwbaar alarmsysteem? En hoe zit het met mijn testament? Kortom: een kop vol met vals gekras en giftig snert. Van slapen is dan geen sprake meer. Gelukkig ligt er nog leftover pizza in de koelkast – die stelt me nooit teleur – om me te kalmeren. Of anders wel een dichtbundel van bijna honderd jaar met woorden als vochtverheerlijkt, glasdoorgloeiden, lichtdoorzongen.

Soms hoor ik het hoefgetrappel van de vier ruiters. Moet ik het weer zo dramatisch stellen? Als ik nu terug zou blikken, wat was dan de moeite waard? Deze dag zittend op reis naar het onvermijdelijke eind in ieder geval niet. Zoals zo veel dagen waarop ik er niets van bakte, omdat ik nu eenmaal intrinsiek niet de behoefte voel er iets van te maken, slechts voort hobbel als deze hortende zin. Een geboorte van Venus zal ik niet schilderen net zomin als een vier jaargetijden componeren. In biologisch opzicht heb ik al aan mijn plicht voldaan met twee dochters. Ik heb een vrouw waar ik nog steeds graag het bed mee deel. Ik vind het allemaal meer dan voldoende. Simpelheid troef. Zo krijg ik ook nog altijd de slappe lach van een scheet in bad. Soms hoor ik het hoefgetrappel van de vier ruiters, wat me niet weerhoudt om naar de supermarkt te gaan. Ik heb zin in wijn en blauwschimmelkaas. Roquefort of Gorgonzola, dat maa...

mike woonde met zijn ouders boven de patatzaak hij had ambities wilde maffiabaas worden met een eigen drugskartel ik mocht zijn rechterhand zijn maar droomde stiekem van de wangen van sandra mike belandde later aan de drugs en in de bak ik bleek nogal handig in de tuin en verder onschuldig we droegen allebei twee ratjes op onze schouders inkey en pinkey blinkey en clyde mike had ook twee bouviers rick dangerous en larry we verzamelden schedeltjes van spreeuwen en andere vogeltjes ratten ook wel of mollen die we in een schoenendoos stopten we zogen de lucht uit slagroomspuitbussen om de kick ik voelde me vaak een kreupele of een melaatse maar meestal helemaal niets we stompten elkaar vaak loeihard om te testen wie de hoogste pijngrens had om die te verleggen we hingen vaak in het winkelcentrum om al die kleuren die we niet betalen konden een hamburger bij mcdonald's moet vernoemd worden naar mij mcmike z...

Nooit kan ik meer 't oog naar de sterren slaan Of haar blik voel ik diep in mij – Edgar Allan Poe in vertaling van Hendrik de Vries – Ik houd mijn ogen gesloten: je bent nog hier met je welig florerende kont zonder gêne. Ik open mijn ogen alleen onder protest want alles wat hier eens bloeide is verrot en vergaan. Elk voorwerp hier in huis verhaalt, verwelkt en verlept, van jouw vertrek, het zaad verstikt tussen de distels. Naar mij wordt niet getaald. Je hebt de hond meegenomen maar de vaat laten staan. Mijn ogen, niet meer bijzinnen, kunnen deze werkelijkheid niet aan, ik leef liever in mijn gesloten fantasie.