Verwelkt en verlept

Nooit kan ik meer 't oog naar de sterren slaan

Of haar blik voel ik diep in mij

– Edgar Allan Poe in vertaling van Hendrik de Vries –

Ik houd mijn ogen gesloten:

je bent nog hier met je welig

florerende kont zonder gêne.

Ik open mijn ogen

alleen onder protest

want alles wat hier eens bloeide

is verrot en vergaan.

Elk voorwerp hier in huis

verhaalt, verwelkt en verlept,

van jouw vertrek,

het zaad verstikt tussen de distels.

Naar mij wordt niet getaald.

Je hebt de hond meegenomen

maar de vaat laten staan.

Mijn ogen, niet meer

bijzinnen, kunnen deze

werkelijkheid niet aan,

ik leef liever

in mijn gesloten

fantasie.