Ik leef nog

1. <vergane glorie>: je hebt haar in alle soorten en maten. Bijvoorbeeld klassieke <vergane glorie>, robuuste <vergane glorie> of moderne <vergane glorie>. Dus wat voor inborst je ook bezit, er is altijd wel een <vergane glorie> die bij jou past! Bekijk snel ons uitgebreide assortiment van <vergane glorie>. 2. We verkopen ook <vergane glorie> in Amsterdam, <vergane glorie> in Rotterdam, <vergane glorie> in Utrecht, <vergane glorie> in Den Haag, <vergane glorie> in Amersfoort, <vergane glorie>in Almere, <vergane glorie> in Deventer, <vergane glorie> in Zuid-Beijerland, <vergane glorie> in Goeree-Overflakkee, <vergane glorie> in Drunen, <vergane glorie> in Hendrik Ido Ambacht, <vergane glorie> in Wesepe, <vergane glorie> in Amsterdam-Oost, <vergane glorie> in Amsterdam-Zuid... 3. Heb je een vraag over <vergane glorie> of wil je weten welk <vergan...

Voorbij de atletiekbaan in het Roel Langerakpark, de Speeldernis en de Mevlana Moskee, ga je door een ijzeren hek en kom je langs Laats Staal BV, een staalfabricagebedrijf. Het lijkt een beetje op een eigen terrein vanwege dat hek, maar het is voor eenieder vrij toegankelijk. Uiteindelijk kom je bij een T-splitsing in V-vorm aan. Zie je al die bramenstruiken? In de herfst is het een waar fruitfeest. Hoe dan ook: kies dan links, dus naar boven, langs het spoor, waar de honden los mogen lopen. Op dit punt beginnen mijn gedachten altijd te zwermen en dan weet ik het niet meer zo goed hoe nu verder. Toch kom ik altijd op miraculeuze wijze uit bij die boom. Ik wil niet zeggen dat het de levensboom is. Ik heb zelfs geen idee van welke geslacht hij is. Het is een houten boom. Dat wel. En het opmerkelijke is dat daar nooit iemand schijnt te komen. – Hoor je die hemelse muziek? Niemand weet waar ze vandaan komt of wie haar maakt. – Daar...

De dagen, ze lijken zo lang en ik verlummel ze allemaal in een zee van pure verveling. Nee, het is eerder dat ik in een bootje patrouilles uitvoer in mijn eigen desolate universum op mijn hoede voor bloeddorstige gigantische spinachtige insecten en ander zelfbedacht ongedierte die hun toorn op mij richten. Vaak denk ik nog aan je, aan je liefde, aan je lichaam, een onbestemde reis zonder einde waar ik nog maar net aan was begonnen, terwijl ik niet eens in het bezit was van een rijbewijs. Hoe kon het dan ook anders dat onze wagen uiteindelijk te water raakte in de gracht. Ik kon nog net op het dak klimmen om het laatste ballonnetje lachgas te inhaleren. En in het café word ik gehaat omdat ik altijd zo nerveus met een pen op de bar tik, maar niemand hoort dat ik een hartenkreet in morse verstuur: 'S.O.S. from Your Love * * * We float. All officers including the captain, dead in chartroom and on the bridge. Probably whole of crew dead * * *.I d...

Als hij goedgeluimd was zong hij: 'Brigitte Bardot, Bardot, die heeft ze niet zo, maar zo,' met van die suggestieve handgebaren erbij of hij zong: 'Meisjes, doe nou niet zo gek, de dikkerdjes zijn ook in trek.' Had hij gedronken en we zaten in de auto dan zei hij bij elk passerend exemplaar dat zijn goedkeuring kon wegdragen 'Vind je dat geen lieve tante?' Tenzij het desbetreffende exemplaar aan het joggen was, dan zei hij: 'Kijk, reclame voor de zuremelkfabriek.' Eenmaal zag ik hem voor de kliniek staan waar ze borstverkleining uitvoerden met een spandoek in de lucht: 'Melk is leven!' Dat laatste is niet waar, demonstreren deed hij niet, dat was voor langharig werkschuw tuig. Vast daarom dat hij op elk ander moment enkel over geld sprak: 'Ik heb ze wel gekend die stinkend rijke oliesjeiks. Kochten meteen een nieuwe Mercedes of BMW als de asbak in de auto volzat. En ze rookten alleen ...

Die nacht droomde ik telkens van haar hoofdje op het zebrapad. Een hoofd hoort daar niet te liggen, dacht ik steeds heel bozig, niet op het asfalt. Ik weet van het bestaan, ik ken er zelfs een paar persoonlijk: ouders die verder leven nadat ze een kind zijn verloren. Ik weet dat ze verdergaan, maar ik heb geen idee hoe. Laat ik me niet gek maken. Niet aan denken. Niet aan denken. Ze zijn er nog. Ze zijn er nog. Mijn kinderen, ze zijn er nog en blijven voor eeuwig. Ook al... schrijf je een gedicht over hoe je je hart vasthoudt omdat je oudste dochter alleen door het verkeer fietst en exact tien dagen later wordt je jongste dochter op het zebrapad aangereden door een auto. Precies bij ons op de hoek van de straat. Nog nooit heb ik zo snel gerend. Even opende zich de deur op een kier van een wereld die was ingestort. Een rommelige kinderkamer met overal knuffels en kleertjes maar desolaat want voorgoed gespeend van vrolijkheid, ondanks de p...

  Het leven is in het beste geval verrassend onzinnig maar meestentijds toch meesterlijk kwalijk. De tijd verstrijkt te vlug wanneer het fijn is en heeft een trage slakkengang wanneer je er geen gat meer in ziet. Dat is genoegzaam bekend. En ik heb voorwaar nog niet alles uit het leven gehaald. Nog nooit heb ik de habijt van een non gedragen. Nog nooit heb ik me aangesloten bij de Chippendales. Sinds mijn dertiende is het niet meer gekomen van onthouding, nog geen week. Ik kan geen autobiografische roman schrijven met de titel My year of anal sex . En helaas niet alleen omdat mijn Engels niet toereikend is. Bijna kwam het eens tot een trio, maar net niet. Mijn eigen schuld. Ik zag niets in die tweede meid. Dat zou ik nu wel anders doen, maar ik geloof niet dat ik ooit nog een tweede kans krijg. Nog nooit heb ik een cirkel gezaagd in het plafond, precies onder de badkamer van de bovenbuurvrouw op het moment dat ze staat te douchen. Verder be...

de klant loopt de toko in bij de kassa wijst hij naar het product van zijn gading achter de toonbank het product wordt over de toonbank naar hem toegeschoven hij wappert met zijn pinpas het pinapparaat wordt eveneens over de toonbank naar hem toegeschoven hij pint dat wil zeggen hij legt kort zijn pas tegen het display van het apparaat pakt het product van zijn gading van de toonbank knikt naar de eigenaar en loopt naar buiten

Men doet het erom. Het is een complot. Telkens wordt er wat nieuws gevonden om mij te ergeren. Vooral wanneer ik in bed lig, de volgende ochtend een afspraak heb en dus vroeg op moet. Welke krachten zijn hier aan het werk? Vannacht waren het in ieder geval van die lompe patsers op motoren zonder verstand en zonder knalpijp. Dat knettert zo waanzinnig hard bij het optrekken. Daarmee maken ze hun moedertjes vast apetrots. Ik verbeeldde me dat ik in camouflagepak op het dak met scherpschuttersgeweer rustig zou wachten tot ze voorbij kwamen scheuren. Ik had speciale kogels van ijs gefabriceerd, zodat ze nooit konden achterhalen wie of wat hun banden lek schoot. Vanwege het smelten, begrijpt u wel. Daarna verbeeldde ik me dat ik de pijl-en-boog van Cupido in mijn bezit had. Maar zelfs in mijn fantasie was je nog te beweeglijk om te kunnen raken.

Terwijl ik vanochtend vroeg naar de supermarkt liep, fietste mijn oudste dochter van tien geconcentreerd voorbij. Ze wil sinds kort graag alleen naar school toe. Ze zag me niet. Het is nog maar acht jaar geleden dat ze 'Niet kika, toop!' riep. Ik begreep dan dat ze 'Geen pindakaas, maar stroop!' bedoelde. Als ik haar boterhammen dan plagerig net buiten handbereik neerzette, werd ze witheet van frustratie: 'Papa helpen!' En nu fietst ze zelfstandig langs trambaan, onoverzichtelijk kruispunt en toeterende lachgasdealers in patserbakken. Opvoeden is loslaten, ik weet het, maar toch werd ik week van binnen. Geen verweer. Leven is eveneens loslaten. En ook daarvoor geldt: geen verweer. Zo zag ik op Facebook dat je was gegaan. Ik wist al dat je ziek was, maar toch... Ja, wat maar toch? Hooguit twee maanden geleden had ik je nog aan de lijn. Je klonk opgeruimd, optimistisch, hoopvol. En daar kwam weer die ongerichte woede. Ge...