Ik leef nog

Hoe houd je het vol? Een leven met mij is toch vieze koffiekopjes, lege flessen, katers, angstaanvallen. Het enige uitje dat we ondernemen is naar de glasbak. Ik ben die papzak die het liefst onderuitgezakt op de bank, voeten op de koffietafel, hele dagen online monopoly speelt – het is verrassend, verdacht zelfs, hoe vaak ik in de gevangenis beland – de kinderen het liefst naar hun kamer of naar buiten stuurt. Als een ondode zonder noemenswaardige gevoelens en/of gedachten. Als het op lethargie aankomt dan ben ik het engst. Ik jank en huil hologig maden van apathie. Ja, soms voel ik de drang om een liefdesgedicht speciaal voor jou te schrijven, maar daar geef ik dan volhardend geen gehoor aan. Ga liever nog eens naar de supermarkt, de wijn is op.

Zwarte sokken op de grond naast het bed. Een klok van de HEMA met de afbeelding van een haan. Een volle vaatwasser en niemand om... Twee goudvissen in een aquarium. Ochtendlicht. Middaglicht. Avondlicht. Straatverlichting in de nacht. Hoe moet ik daar waardevolle betekenis aan geven of überhaupt een zinvolle invulling dan wel bevredigende zingeving? En altijd weer die weerbarstige periodes waarin ik amper mijn hoofd boven water... Wat had ik anders verwacht? Ik vind het leven niet veel aan.

'Banale verlangens, verwerpelijke ambities, twee halen drie betalen of sluit een levenslange lening af. Achterbaks amusement, verrotte verveling, een kilootje voor slechts één zuivere ziel,' roepen de standwerkers op de natte markt van mijn gemoed. Dus seksbuddy laat het dor hout sterven, neem een viriele knoest. Neuken is ook goed voor de mentale gezondheid. En met de stralende 5G-buzz diep geïnhaleerd maken we er een narcistische beestenboel van. De isolatie muteert mij in alle staten. Dus kopen, kopen, kopen. En wijnen, wijnen, wijnen voor het einde der tijden. Vrijen, vrijen, vrijen op de vulkaan. Want wat je ook koopt en hoelang je het ook kookt, je proeft uiteindelijk alleen gedeformeerde perversie. Ik kan je verzekeren de nasmaak in je huig zal je heugen. En als je niets koopt maakt het ook niet uit, dan doen we het namelijk gewoon astraal en op het hoogtepunt schieten we de maan naar beneden.

Zie je wel, we zijn volkomen vergeten. Er is niemand die nog om ons maalt. Al loop je de hele dag in je doffe duster met je kreukelhoofd of lazer je dronken van je fiets. In zekere zin zijn we torero's, maar dan zonder die parmantige pakkies. Vergane glorie die nu bestempeld wordt als verwerpelijk. Kruip dus nog eens tegen me aan. We hebben niets meer te verliezen. Wij leven hier niet meer. Onze tijd is voorbij. En het is niet erg om vergeten te zijn, weet je dan niet hoeveel vrijheid we daarvoor terugkrijgen? Zullen we nog een bakkie doen?

Het moet mogelijk zijn het aantal blaadjes van de esdoorn te tellen, als men op de een of andere manier systematisch te werk gaat. Zo moet ook te achterhalen zijn of de matten in de badkamer met de afbeelding van een aap en een leeuw al dan niet gefabriceerd zijn door kinderhanden in een benauwde sweatshop. Volgens mijn jongste dochter ga je bruin plassen als je te veel chocomel drinkt, maar ik weet dat dat niet correct is. Het is wel met een simpel testje bloot te leggen wat er daadwerkelijk mis is bij bruine urine. Als ik er moeite voor zou doen en de frisdrank laat staan, zou ik ook mijn buikvet moeten kunnen verbranden. De maker van kruiswoordpuzzels bezit de juiste antwoorden, maar kan evenmin uitleggen waarom hij zo veel plezier beleeft in het bedenken ervan. De vorige zin gelieve niet religieus te duiden. En als je me verlaat weet ik verdomd snel of ik echt van je gehouden heb. Als men alle factoren bij elkaar optelt en aftrekt is b...

Godverdomme, de liefde hangt weer in de lucht, is het alweer zo laat. Wie heeft haar daar gehangen? Jongens, haal haar onmiddellijk naar beneden. Dit is toch niet aardig. Al maakt het mij eerlijk gezegd niet uit, ze heeft toch geen oog voor mij. Ik blijf wel op zolder tussen de schone was en de hometrainer, in een versleten joggingbroek die dienstdoet als pyjamabroek en laat die frisse liefde over aan wie hoog genoeg kan springen, maar laat mij dan dit bestendig huiselijk gelu... Wil ik dat ervoor in de plaats? Elke dag voorspelbaar als de havermoutpap met plakjes banaan en het uitzicht van een esdoorn met daarachter de Schie waarin steeds dezelfde binnenvaartschepen op en neer varen, waarlangs ik mijn dagelijkse rondje wandel, kijk naar het drillende vlees van inhalende joggers als dagelijks verzetje, mijn momenten van euforie te tellen op één hand van een arbeider uit de houtzagerij (die zijn pornoverslaving niet hoeft op ...

't is niet fijn om god te zijn alle dagen al die pijn de constante klachtenlijn 't is niet fijn om god te zijn al ben ik alleen maar schijn er is geen vervaltermijn 't is niet fijn om god te zijn alle dagen al die pijn

o nee mijn stukjes dit is ernstig elke dag verlies ik meer stukjes van mezelf dit heeft geen zin ik wil mijn stukjes terug stukjes kip zonder kop stukjes hemelblauw stukjes bier stukjes ophoesten stukjes fijne herinneringen stukjes als drijfhout wat mij rest houdt zich schuil in organische massa mijn zijn is niet echt en mijn bestaan een illusie hoe vind ik mijn stukjes terug en met welk gereedschap kan ik mezelf weer repareren doe mij toch nog niet weg ik heb nooit begrepen wat zo'n magische dame zag in iemand als ik maar als elk karbonaadje perfect was dan bestonden er geen hotdogs ik zie mezelf nu eenmaal graag als iemand uit één stuk in de toekomst blaas me nog eens van de sokken mijn stukjes ik wil ze terug en dan heb ik het nog niet eens over gesloten deuren Daniël Dee

Je bent er niet meer. Nee, je bent er niet meer. Je was er wel. Jazeker, je was er ooit wel. Maar nu niet meer. Helaas, niet meer. Nou, kom er dan maar bij. Er is plek genoeg bij die bonte stoet van mensen die door hun afwezigheid altijd aanwezig zijn. Het is sowieso niet dat je een keus hebt. Ik trouwens ook niet. Ik draag je voorgoed met me mee, al voelt het soms als slepen. Dat is wat liefde doet. Als het zou helpen zou ik het ergste denkbaar doen. Weet ik veel? Met een kater een boekenkast van IKEA in elkaar zetten. Ik roep maar wat, het helpt toch niet. Terugkomen zal je niet. Het enige dat ik kan doen is fantaseren hoe het had kunnen zijn. Ik heb de wijn reeds ingeschonken en mijn beangstigende gedachten betreffen alleen nog de geliefden die daadwerkelijk aanwezig zijn. Daniël Dee