Noodgedwongen monoloog
Je bent er niet meer.
Nee, je bent er niet meer.
Je was er wel.
Jazeker, je was er ooit wel.
Maar nu niet meer.
Helaas, niet meer.
Nou, kom er dan maar bij.
Er is plek genoeg
bij die bonte stoet van mensen
die door hun afwezigheid
altijd aanwezig zijn. Het is
sowieso niet dat je een keus hebt.
Ik trouwens ook niet. Ik draag je
voorgoed met me mee,
al voelt het soms als slepen.
Dat is wat liefde doet.
Als het zou helpen zou ik
het ergste denkbaar doen.
Weet ik veel? Met een kater
een boekenkast van IKEA in elkaar
zetten.
Ik roep maar wat, het helpt toch niet.
Terugkomen zal je niet.
Het enige dat ik kan doen
is fantaseren hoe het had kunnen zijn.
Ik heb de wijn reeds ingeschonken
en mijn beangstigende gedachten
betreffen alleen nog de geliefden
die daadwerkelijk aanwezig zijn.
Daniël Dee
Reacties
Een reactie posten