Vol overtuiging halfslachtig

-
Eind 2019 verscheen de dichtbundel vol overtuiging halfslachtig van Hans van Willigenburg. Prachtig vormgegeven door Pieter Kers zou ik daaraan willen toevoegen. Die gebeurtenis zal de meeste mensen volkomen ontgaan zijn, niet in de laatste plaats omdat de dichter in kwestie verzuimde om de bundel te presenteren. Wat daar precies de reden van was – te veel gedoe? – weet ik niet. Ik hoop maar dat het niet uit valse bescheidenheid was.
Hans van Willigenburg is misschien wel de meest onderschatte dichter van Nederland. Die kwalificatie is natuurlijk altijd verre te verkiezen boven het predicaat 'de meest overschatte dichter van Nederland', maar toch vind ik dat daar verandering in moet komen, want Van Willigenburg heeft een geheel eigen toon als dichter en alleen al daarom verdient hij het om door een groter publiek gelezen te worden.
En wat is nu precies die geheel eigen toon? Dat is moeilijk om in een paar woorden te omschrijven. De meest interessante dichters zijn nu eenmaal niet te plaatsen in een netjes afgerasterd hokje. Als ik er toch een soundbite tegenaan moest gooien, met het pistool op de borst, dan zou ik de gedichten van Van Willigenburg omschrijven als opgeruimde, ongedwongen, zelfs lichtelijk opgetogen verwondering. Begrijp me niet verkeerd, ik heb het over de toon, niet over de inhoud. Klassieke thema's als liefde, dood en lotsbestemming passeren de revue, al zijn die nu gesitueerd in het hedendaagse, hyperwelvarende Westen. De uitwerking van die thema's is hondseerlijk en daarom bij tijd en wijle loodzwaar en lamlendig. Maar zelfs over de moeilijkste periodes of de meest bloedeloze dagen weet Van Willigenburg zich te verbazen, al was het maar om zijn eigen houding. De dichter houdt ons een nietsontziende spiegel voor en kan er misschien zelf nog het hardst om lachen. De opgeruimde toon die hij daarbij hanteert, werkt aanstekelijk voor de lezer, als een soort tegengif – in ieder geval voor deze lezer. Na lezing van vol overtuiging halfslachtig daalde er een soort vrede op me neer en hield ik er een zekere acceptatie voor de zinloosheid van alles aan over. Dat lijkt me toch wat waard. Alleen al daarom zou iedereen die bundel moeten lezen.


Zoeken

Mijn dood komt dichterbij.
Elke dag.
Ik denk daar over na of ik wil of niet.

Ik loop steeds vaker door de bekende straten in mijn buurt.
Ik kijk dan om me heen en zie naar mijn beste weten niets wat ik niet al gezien heb.
Zo wen ik al lopend al een beetje aan de toestand van dood zijn.

Als ik weer binnen ben en opwarm denk ik ik ben weer iets meer gereed voor de kist.
Vraag me niet waarom maar het voelt goed me erop voor te bereiden.
Morgen loop ik weer door de bekende straten en meen opnieuw niets dan het bekende te zien.
Overmorgen ook.

Soms denk ik dat ik alvast zoek de overtreffende trap van dood.
Zodat als de dood daadwerkelijk komt ik 'm voel naderen als een griepje.


Hans van Willigenburg


Bestel de bundel hier (doen hoor!). 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De belezenheid van de gemiddelde boekverkoper is zeer gering

-
De ontstane commotie rondom het boekenweekessay van Özcan Akyol doet me denken aan een brief uit 1962 van Heere Heeresma aan Nico Scheepmaker*. '… die kerels [boekhandelaren, red.] willen ook nog eens de kulturele pikbroeken uithangen en dat irriteert mij in hoge mate. Een voorbeeld: wanneer een bekende hoofdstedelijke boekhandelaar**, die bij literaire evenementen het hoogste woord voert en wiens etalage-inhoud stijf staat van de pretenties, op mijn vraag 'of hij een niet al te duur boekje heeft om aan een lieve oude dame ten geschenke te geven', antwoordt met het overhandigen van L.P. Boons Menuet dan kan ik alleen nog maar mijn schouders ophalen, zijn zaak mijden en, wanneer hij nog eens zijn liefde voor de literatuur in het openbaar kwijt wil, hem hardop uitlachen. De belezenheid van de gemiddelde boekverkoper is – let maar op! – zeer gering en zijn literaire smaak weinig ontwikkeld. Voor hem Fabricius, dat is het wel. En dan spreek ik niet alleen als klan...
Meer lezen

Witte sokken

-
neem bijvoorbeeld die witte sokken witte sokken dat is het zwarte schaap uit de mannengarderobe het is de achilleshiel weet je witte sokken mogen niet het is het ergste dat er is alle vrouwen blazen er vol van witte sokken sportsokken dat kan niet maar er is helemaal niets mis met witte sokken kennedy droeg alleen maar witte sokken fred astaire droeg witte sokken michael jackson droeg witte sokken weliswaar met glitters maar ja witte sokken zijn prachtig er is niks mis met witte sokken maar de vrouw de nederlandse vrouw heeft de witte sok echt tot een zondebok van de mannengarderobe gemaakt in nederland en ja dan gaat de man nooit meer een witte sok aantrekken hij durft het niet meer dus ik vind dat de vrouw nadrukkelijk een andere rol moet gaan spelen in de relatie tot de mannengarderobe *** In aanloop naar de presentatie van mijn nieuwe bundel op 25 mei om 17u in Boekhandel van Gennep, plaats ik hier geregeld een gedicht uit die bundel. Mocht je het mooi vinden,...
Meer lezen

Daar komt het leven weer

-
en ja hoor het zal eens een keer niet zo zijn daar komt het leven weer aangestormd op z’n stokpaardje hop hop hop hobbeldebobbel hurry hurry ándale ándale springt het op schoot groots en meeslepend bigger than life bij wijze spreken  waarom niet eens een keer bedaard bedachtzaam of desnoods tuttig met een lesboek franse woordjes onder de arm mais non het moet weer stormend en stampend met oorverdovend kabaal het lijkt wel een oneindige oorlog waarom moet alles altijd strijd zijn en maar briesend hinnik hinnik druk druk druk doen welke quota’s moeten nu daadwerkelijk gehaald je grootste vijanden op dit ondermaanse zijn bij elke ademteug de tijd en uiteindelijk de dood vlak jezelf niet uit het heeft geen zin je daas te blaffen naar de eigen vergankelijkheid haal adem en laat ons tot aan ons verdwijnen neervlijen in het groene gras van elke zomer – the grass won’t pay no mind – om de wolken te bewonderen ‘kijk dat is een konijn dat wel wat op het leven lijkt hij weet...
Meer lezen