Maar als ze niet wil dan neem ik wel een poes

De mooiste plek van de stad is tussen haar dijen,

op een gedeelde tweede plaats komen haar billen.

En dat is niet alleen omdat er überhaupt niet zo veel

schoonheid is te vinden in deze kale stad. Het is

bijna een ziekelijk verlangen altijd aan haar willen

te zitten, zoals je het ook niet kunt laten om een puist

met kop uit te knijpen. En ik hoef niet eens per se

met haar werelddominantie te bekokstoven. Hoe zou

dat sowieso moeten? Zoutzuur laten regenen over de stad?

Op zich lijkt me dat wel wat. En het lijkt me ook leuk

om haar daarna een kaartje te sturen met de tekst: Bedankt

voor de fijne samenwerking en -zwering. Ach, ik neem

al genoegen met elke ochtend samen tandenpoetsen

en als ze in de avond laat thuiskomt van haar werk

zorg ik dat er eten op tafel staat en als ze wat meer tijd

heeft dan kan ze bij me in de keuken komen zitten

en dan zorg ik voor een glas wit terwijl ik voor haar kook.