Alsof we ons nog in de middeleeuwen bevonden

Het regende. Want het regent hier voortdurend. Het was een onvervalste stortbui. Dit was alweer de derde keer deze week dat ik tot op het bot nat regende. Op zich is dat tot daaraan toe, maar het besef dat er mensen zijn in de stad die het beter voor elkaar hebben is hemeltergend. Ik weet dat er op dit moment mensen zijn die lekker warm tegen elkaar aan liggen in bed. In mijn fantasie gaat het altijd om een lesbisch stel.

We stonden te wachten voor het stoplicht op de kruising van de Mathenesserlaan met de Nieuwe Binnenweg.

'Kijk nou wat die meneer doet,' zei mijn oudste dochter.

We zagen Jules Deelder water hozen van zijn balkon op de eerste verdieping. De volle emmers kieperde hij over het balkon op het trottoir. Onverstoorbaar en uiteraard strak in het pak.

Het beeld had iets cartoonesk. Alsof we ons nog in de middeleeuwen bevonden. Dan was de kans overigens reëel dat er in die emmer geen water maar poep hadgezeten.

'Die meneer is dichter,' zei ik.

'Wat heeft dat er nou mee te maken?' vroeg mijn dochter. Daar had ze een punt. Dichters zijn ook maar gewone mensen die zich er zo goed als het gaat doorheen proberen te slaan. Het verhevene is slechts een label dat er door de buitenwereld wordt opgeplakt. Want laten we eerlijk zijn: een niet onaanzienlijk gedeelte van die dichters houdt zelfs van voetbal, hoe alledaags wil je het hebben?

Dat 'gewone' gecombineerd met voetbal wordt overigens geestig verwoord in een gedicht van C. Buddingh'.

Zo zijn onze manieren

op dfc-reünies

hoor je altijd veel sterke verhalen

maar zelden zo sterk en frappant

als dit jaar van leo van bruggen

hij (leo) zat op het gymnasium

toen zijn leraar nederlands over

moderne poëzie kwam te praten

en een aantal namen noemde

waaronder ook de naam 'buddingh'

'buddingh', zei leo, die ken ik wel:

die zit altijd elke zondag

bij ons op dfc'.

waarop de leraar sprak: 'jongen,

ga jij de klas maar uit!'