Date

'Toen we elkaar voor het eerst bij de bar ontmoetten, had ik niet het idee dat er een lange stilte is gevallen. We hebben gepraat over wat voor werk we doen en waar we wonen. Er kwamen gelijk vragen naar elkaar toe.'

[...]

'Hoe open ik mezelf heb open gesteld. Ik was precies hoe ik ben en wat ik ben. Ik heb niks geacteerd of whatever.'

[...]

'Ik ben niet iemand van de vooroordelen, die iemand snel afwijst of een oordeel of een mening over iemand heeft, maar toch zie je heel erg dat je dat als mens zijnde binnen één seconde hebt. En daar doe je niet zo heel veel aan. Je hebt een aantrekkingskracht bij iemand of je hebt het niet.'

[...]

'Ik hoorde hem de trap oplopen, ik keek om en ik dacht: 'Dat is niet helemaal wat ik bedoelde, qua mijn type'. Ik stond er wel oprecht open voor. Ik zag mezelf afkeurend kijken en dacht: 'Wauw Sanne,' maar dat zit in een mens, daar doe je niet heel veel aan. Ik vind het wel heel erg.'

[...]

'Ik merkte ook wel dat ik heel erg zenuwachtig was. Constant met mijn haar bezig. Achter mijn oor, voor mijn oor. En mijn haar goed doen. Dat is echt wel een dingetje. Plus ik ga heel veel giechelen. Ik heb echt een hekel aan giechelende meisjes, maar ik giechel en lach alles heel snel weg dan of zo. Ik probeer dan ook heel leuk en aardig over te komen, maar ik lach dan ook op de compleet verkeerde momenten.'

[...]

'Tim had nog nooit op zichzelf gewoond. Ik ging toen heel hard lachen. Het is wel omdat ik daar een mening over heb. Ik heb daar niet heel goeie ervaringen mee. Ik vind het ook heel grappig dat Tim in mijn gezicht zei: 'Het kwam er gewoon niet van. Ik was nog aan het studeren. Mijn studie was dichtbij.' Dat is precies hoe ik denk dat jongens denken als ze nog thuiswonen op die leeftijd. En natuurlijk is dat makkelijk, maar goed... Ik weet niet. Ik heb daar een mening over. Sorry.'

[...]

'Ik wijs nooit iemand af na twee uur, want hoe kan je dat doen? Maar dat is wel iets anders dan als je een blind date hebt. Normaal heb ik dates met iemand, daar heb ik al meerdere foto's van gezien. Ik heb een indruk, ik heb een verwachting, ik heb dingen vaak gemeen, waarover ik met diegene kan praten. Dus er is dan altijd wel een soort van klik, waarop ik verder wil borduren, maar dit was er gewoon niet. Dus dit was voor mij de eerste keer dat ik iemand afwees, na een eerste date en dan ook nog in real life.'

[...]

'Het hele punt waarom het voor mij moeilijk was is: ik zag de oude Sanne voor me. En dat is heel confronterend. Weet je, ik ben nog steeds verlegen, kat in de boom, moeilijk mezelf bij nieuwe mensen, maar dinsdag had ik gewoon een leuk gesprek met de barman, dacht ik van 'Wauw, dat had ik een paar jaar geleden of ik weet niet hoeveel jaar, vroeger had ik dat gewoon niet gekund.' En daten vond ik moeilijk, nieuwe mensen ontmoeten. En door daten heb ik wel mezelf enorm ontwikkeld op sociaal gebied. Ik kan nu veel makkelijker praatjes maken, ik ben niet meer zo sick zenuwachtig als ik een date heb. Ik laat het allemaal over me heen komen. Figuurlijk hè. En ik vond het zo moeilijk om iemand anders zo te zien struggelen, want ik weet hoe het is om te denken 'Wees jezelf, wees jezelf, stel nu een vraag, er valt nu een stilte, er mag nu geen stilte vallen, je moet nu iets zeggen.' Oh. En ik zag hem struggelen en ik probeerde zo erg om hem eruit te halen, maar het lukte me niet. Ik heb namelijk echt onwijs veel vragen gesteld. Ik stelde vragen zoals: 'Naar wat voor muziek luister je?' Toen zei ie: 'Alles.' Dat vind ik al een antwoord waar ik niks mee kan en dan denk ik: 'Ja, dan valt het gesprek ook een beetje stil.' Vervolgens vroeg ik van: 'Op wat voor meisjes val je? Wat zoek je in een meisje?' Toen zei ie: 'Leuk en aardig.' Allemaal van die antwoorden waar je gewoon niks mee kan. En dan denk je: 'Ja, je bent 29.' En ik snap wel dat je misschien geen ervaring hebt en dat je misschien niet weet wat je in een meisje of in een relatie zoekt, maar ik ben 28 en mijn lijst wordt alleen maar langer, daar kan ik niets aan doen, omdat ik heel veel jongens heb ontmoet waarvan ik denk: 'Dat wil ik niet of dat wil ik wel.' Van die antwoorden. Dat was het. Daar had ik heel veel moeite mee, dat ik dacht: 'Help, zeg nou iets.'

[...]

'Er zijn heel veel mannen die mij toen afwezen, want ja, je zegt niks, wees jezelf. Mannen die je niet de tijd geven om jezelf te laten zien. En ik snap dat nu ook, maar toen deed dat gewoon heel veel pijn. Ik probeerde mezelf te zijn, ik probeerde mezelf te laten zien, ik probeerde vragen te stellen en enthousiast te zijn en interesse te tonen, maar ik kon het niet, het lukte me niet, het lukte me niet om mezelf te zijn. En dat kwam helemaal naar boven op dat moment. Dat ik opeens de ander was die de ander afwees omdat... Dacht ik: 'Wauw, ben ik nu die oppervlakkige bitch geworden, wat ik in mannen zo kut vond?' Ja, dat was mijn grootste struggle, maar...'

[...]

'Ik liep weg en ik moest huilen. Huilen. Ik heb ook de volgende dag weer contact met hem opgezocht. Ik zei: 'Ben je niet teleurgesteld.' En hij zei: 'Nee, ik ben blij dat je zo eerlijk bent.' Dus ja. Ik heb er heel erg mee gezeten. Ik heb ook in de trein terug naar huis gehuild. Thuis heb ik de rest van de dag in mijn bed gelegen. Ik heb gehuild. Ik voelde me heel rot. Het was zo'n confrontatie met mezelf...'

En zo tetterde Sanne onvermoeibaar door in de stiltecoupé van de trein. Nooit is een accu van een smartphone leeg als je het werkelijk nodig hebt.

Het eindstation was nog lichtjaren ver weg, alsmede mijn liefde voor treinreizen en mijn geloof dat alle levens even waardevol zijn.