Heb je het niet naar je zin?

De muziek stopte abrupt. De lichten floepten aan. En iedereen keek naar mij. Bleke, bezwete gezichten. Uitdrukkingsloos. Of zag ik een grimmige trek van irritatie op de gezichten van het publiek? Ook Martha keek – eindelijk – naar mij. In het kille tl-licht zag ze er minder florissant uit dan toen ze nog aan het dansen was, maar nog altijd beter dan de rest van de zaal.

Waarom gingen de lichten eigenlijk zo plotseling aan? Het was toch nog lang geen sluitingstijd?

'Heb je het niet naar je zin?' vroeg de vrouw in de gele strapless jurk die op dat moment het dichtst bij me stond. 'Je mag wel lachen hoor. Dans toch met ons mee.'

Tot die tijd stond ik inderdaad slechts langs de kant en observeerde de dansvreugde. Verder dan wat ritmisch geknik kwam ik niet.

'Spelbederver. Partypooper. Stijve hark. Lamlul,' werd er vanuit het stilstaande publiek geroepen.

'Zo is hij altijd geweest,' zei de vrouw naast haar. Ik herkende haar ineens als mijn vroegere basisschoollerares. 'Kwamen we terug van een schoolreisje, doken alle kindjes onder de stoelen om de ouders te verrassen, bleef hij gewoon stoïcijns zitten, alsof het hem niet aanging. Of als we in de klas gingen zingen, gaf hij nooit een kick.'

'Op het werk was het precies eender,' zei de man daar weer naast. Ik herkende hem als Van Alphen, de bedrijfsleider van de Bas van der Heiden waar ik als tiener werkte. Hij droeg zoals altijd zijn goedkope bordeauxrode confectiepak. 'Als op vrijdagavond het werk klaar was en ik er een kratje bier bij trok, ging hij gelijk naar huis. Hij wist niet hoe snel hij weg moest komen.'

'Ik ben ooit met hem op Argentijnse tango gegaan,' zei het meisje waar ik in vervlogen dagen smoorverliefd op was geweest. 'Na drie lessen gaf hij het op. Hij ging er niet meer naartoe. Met geen tien paarden kon ik hem zover krijgen.'

Dat was vooral omdat de dansdocente mij telkens gebruikte als voorbeeld van hoe het niet moest. Ik voelde me vernederd en was daar inderdaad klaar mee.

'Nu is het niet anders hoor,' zei mijn eigen vrouw, die er dus blijkbaar ook was. 'Ik vroeg hem een nieuwe douche te installeren, maar halverwege stopte hij er mee. Vertikte het om er nog verder aan te werken.'

Dat was vooral haar eigen schuld. Telkens kwam ze weer met aanpassingen. Ik kon er niet meer tegen. Nooit deed ik het goed. Knettergek werd ik ervan. Alle plezier van het verbouwen was verdwenen.

'Geen enkele studie afgemaakt. Geen enkele baan weten te behouden. Geen enkel project met succes weten af te ronden,' riep een onbekende uit de groep.

Martha keek beduusd naar de grond en schudde haar hoofd. Ik had het bij haar verbruid.

'Als ik jou was, zou ik nu maar vrolijk meedoen. Dansen zul je,' zei Van Alphen. Aan zijn blik zag ik dat het menens was, 'anders breek ik allebei je benen.'

Het buurthuis leek ineens heel klein en heel benauwd. Ik voelde het plafond op mijn schouders drukken.

De lichten dimden weer en de muziek sprong aan. Als een vogelverschrikker die probeert niet om te vallen begon ik mijn benen te bewegen. Het was het beste wat ik in huis had dat voor dansen kon doorgaan. Een voor een begonnen de mensen in het zaaltje ook weer te dansen. Ik had al lang gezien dat zich links van mij een nooduitgang bevond. Al schokkend bewoog ik me ernaartoe. De dansende massa – zo soepel in de heupen alsof ze nooit anders had gedaan – had inmiddels geen oog meer voor mij. Zo discreet mogelijk voelde ik aan de klink. De deur zat gelukkig niet op slot. Ik haalde eens diep adem, zwaaide de deur open en stapte naar buiten. Zonder omkijken zette ik het meteen op een rennen. Na tien minuten kwam ik in een park. Buiten adem verborg ik me in de bosjes en bleef daar zitten. En dat is wat ik met mijn verdere leven heb gedaan: vluchten en verbergen.