Lijstjes

Ik lag in bed, omdat ik wil dat dit verhaal zich ergens afspeelt. Ik had ook in het zwembad kunnen liggen, maar dan had ik naar de kast moeten lopen, mijn zwembroek moeten zoeken, mijn teennagels moeten knippen, op de fiets moeten stappen en naar het sportfondsenbad moeten fietsen en dat was me iets te veel gedoe. Ik lag dus in bed en het was midden op de dag. Ik ben heel goed in bedliggen tijdens de middag, vooral als ik van alles moet doen. Ik keek naar een smetteloos witte muur. Tot voor kort wemelde het op die muur nog van de zwarte vlekjes. Die vlekjes waren muggen die ik door de jaren heen eigenhandig, of – wat vaker voorkwam – met het boek dat ik op dat moment aan het lezen was, had doodgeslagen. Onlangs had ik echter het lumineuze idee om een potje Tipp-Ex te kopen en die vlekjes over te stippen en dat werkte wonderwel.

Het aangename van niets doen of van geestdodend werk – zoals bijvoorbeeld achter de lopende band staan – is dat je je geest de vrije loop kunt laten gaan. Dan is het natuurlijk wel een vereiste dat je beschikt over een uitdagende of toch op z'n minst onderhoudende geest. Dat zit er voor mij bij leven helaas niet in.

Ik staarde naar de witte muur en maakte dwangmatig lijstjes in mijn hoofd. Mijn todolijstje had ik al af, dus maakte ik een lijstje met vervelende dingen die je beter in de ochtend kunt doen, anders zit je er maar de rest van de dag tegenaan te hikken: een sollicitatiegesprek, een mri-scan, sporten, bezoek aan (groot)ouders, kraamvisite, scheiden, examens, begrafenissen, reizen, naar Zanger Rinus luisteren, een kater hebben (hoewel die de rest van de dag kan duren), Carcassonne spelen, witlof eten, schoonmaken, belastingaangifte invullen, nog een keer luisteren naar Zanger Rinus, polonaise, poepen (hoewel dat ook heel erg kan opluchten). Het nieuws tot je nemen kun je beter in de avond doen, anders blijft die ellende maar de rest van de dag in je kop spoken. Hoewel er wel het gevaar bestaat dat die ellende je dan van je slaap berooft. Dit is dus een lastige. Een andere lastige is sterven. Ik weet niet wat het beste moment is om dat te doen; ik gok aan het eind van je leven. Voorlopig wil ik daar maar niet aan beginnen.

Nu moest ik er voor de balans ook een lijstje met mooie dingen om de dag mee te beginnen tegenover zetten: seks (hoewel ik daarna prompt weer in slaap val), koffie (sloten), een lege agenda en een huis waar niemand zijn bek opentrekt tot ik die bewuste koffie binnen heb. Daar bleef het bij. Het was een karig lijstje en toch blijven we mensen op de wereld zetten. Wat hebben we die pasgeborenen te bieden? Niets dan ellende. En dat vieren we zelfs door bij ze op kraamvisite te gaan. Nou ja, dat is allicht beter dan langs de kant het bewuste paar aan te moedigen tijdens het maakproces.

Ach, de ochtend gaat vanzelf voorbij en daarna ligt de dag voor je open om leuke dingen te gaan doen. Al kom ik niet verder dan weer in bed kruipen.