Mop

'Je haar is anders,' zegt mijn psycholoog. We zitten elk in een identiek beige fauteuil. Ze kijkt op van haar aantekeningen.

'Ik heb het in een staart gedaan,' antwoord ik.

'Wat is daar de reden van?' vraagt ze.

Gelijk ben ik op mijn hoede. Wat denkt ze te ontrafelen met die vraag? Wat zegt een staart over mijn diepste zielenroerselen en ben ik bereid die met haar te delen?

'Ik werd gek van heel de tijd al die haren in mijn gezicht.'

Ik staar naar de vitrages voor het raam. Het zou gênant zijn als ik om zo'n vraag in tranen uit zou barsten. Ze kent al de reden van mijn lange haren, hoe ik tijdens mijn diepste depressie niet de energie had om het af te knippen en hoe ik er voor de buitenwereld een verhaal van had gemaakt: 'Het kan nog eenmaal, ik ben tenslotte veertig plus. Mijn inhammen zijn erg diep. Over een paar jaar ben ik waarschijnlijk helemaal kaal. Ach, hoe ouder hoe gekker.'

De vitrages hebben verschillende patronen van cirkels en strepen in verschillende tinten grijs. Ik moet nu aan iets grappigs denken, zodat de emoties me niet kunnen overmannen. Wat is de laatste mop die ik hoorde?

Ik zag onlangs een YouTube-filmpje waarin Johnny Depp werd geïnterviewd over een nieuwe film waarin hij samen met Robert De Niro speelde. De Niro vertelde op de set telkens dezelfde kinderlijke grap: 'Een skelet loopt een bar binnen, bestelt een bier en een mop.'