Verboden te vallen

Ik werd streng aangesproken door iemand van de organisatie: 'Ben jij door de artiesteningang naar binnen gekomen? Had jij aangebeld?'

'Er was mij gemaild dat ik me hier moest melden,' zei ik. 'Ik kom voordragen op het Welkom Hier-festival.'

'Wat is je naam?'

'Daniël'

'En je voornaam?'

Het schoot even door me heen om een nieuwe voornaam te verzinnen. Maar ik kon zo snel geen gave verzinnen. Willem of Vincent, verder kwam ik niet.

Ik werd naar iemand anders van de organisatie gebracht. Zij keek op haar papieren, vond mijn naam niet, belde iemand en gaf mij toen toch een paars armbandje en weer iemand anders van de organisatie bracht mij naar een kleine kleedkamer.

Na een onbepaalde tijd kwam iemand van de organisatie mij halen en vertelde dat ik in de kleine zaal moest zijn. Ik mocht backstage blijven tot ik gehaald werd of in de zaal gaan zitten. Ik koos voor het laatste.

Ik zat nog maar net in de zaal of ik werd al aangekondigd. Er werd over mij gezegd dat ik bijzonder veel in België heb opgetreden. Dat was mij niet bekend. Ik werd gewoon jaloers op mezelf. Ik vroeg me af hoe ze aan die informatie kwamen.

Op het podium realiseerde ik me dat ik eigenlijk niet wist hoe lang ik mocht voordragen.

'Hoelang heb ik eigenlijk?' vroeg ik aan niemand in het bijzonder in het publiek.

Ik zag een man in het publiek vijf vingers in de lucht steken.

'Heb ik vijf minuten?' zei ik. 'Dan lees ik vijf gedichten.' Pas na afloop bedacht ik me dat die man net zo goed naar iemand gezwaaid had kunnen hebben.

Na mijn voordracht kondigde de presentatrice mij af met de woorden: 'Bij het laatste gedicht werd er tenminste gelachen. Dus dat gedicht ging goed.'

In de foyer sprak een vrouw me aan: 'Leuk, spelen met taal.'

In de Maastunnel – weer op weg naar huis – zag ik een sticker op de roltrap van een nagemaakt verbodsbord met een vallend mannetje. Verboden te vallen. Dat valt me zwaar.