Zij verzint liever haar eigen moppen

Aan de eettafel zat een vreemd kindje. Of, nou ja, niet vreemd, maar een kindje dat niet van mij was. Ik kende haar natuurlijk wel, al jaren, als het vriendinnetje van mijn oudste dochter.

Op het menu stond falafel, dus op tafel stonden kommetjes met groente, liflafjes, uiteraard falafel en pitabroodjes.

Het eten verdween rap in die hongerige mondjes. Het verbaast me elke keer weer hoeveel er in van die kleine lijfjes gestouwd kan worden. Ik begon me zelfs zorgen te maken of er wel genoeg eten was voor iedereen. Om de kinderen niet te kort te doen – zij zijn tenslotte de nieuwe leiders van de wereld en ik zal tegen die tijd door hen verzorgd moeten worden – hield ik het bij slechts één broodje falafel, in het volle besef dat dat niet voldoende voor mij zou zijn.

Soms denk ik dat ik in een vorig leven een hongersnood heb meegemaakt. Hoe zou ik anders die onstilbare honger bij mezelf moeten verklaren?

In de tussentijd tapten de meiden moppen. Onschuldige mopjes die ik herkende uit mijn eigen kindertijd.

'Zegt vader: 'Jantje, laat me je rapport eens zien.'
Zegt Jantje: 'Dat kan niet. Ik heb hem aan Pietje geleend, die wilde zijn ouders eens flink laten schrikken.''

Mijn jongste dochter heeft daar geen boodschap aan. Zij verzint liever haar eigen moppen. In haar beleving draait een mop niet om een onverwachte clou, maar is het een absurdistisch verhaaltje.

'Er lopen twee snorren over straat. Zegt de ene snor tegen de andere: 'Hé, wat loop jij nou over straat. Dat kan toch helemaal niet, want je bent een snor.''

In de avond, toen eenmaal de kinderen op bed lagen, heb ik helemaal in m'n eentje een zak geribbelde paprikachips (Albert Heijn eigen merk) en een reep chocolade (Milka waves met knapperige karamelparels) opgevreten.